Druga wiosna — historia Janka

Jan miał siedemdziesiąt jeden lat i nigdy się nie ożenił. Nie z dramatu, nie z zawodu — po prostu jakoś tak wyszło. Najpierw praca w nadleśnictwie, potem chora matka, potem przyzwyczajenie do własnej ciszy, która z czasem stała się jego skorupą. Mówił o sobie „stary kawaler” z uśmiechem, ale w środku coraz częściej czuł, że ta cisza zaczyna ciążyć.

Pani Krystyna pojawiła się w bibliotece, do której Jan chodził w każdy czwartek. Emerytowana bibliotekarka, prowadziła klub czytelniczy dla seniorów. Jan zapisał się niby dla książek. Tak naprawdę dla tego, jak się śmiała, gdy ktoś powiedział coś zabawnego o czytanej powieści.

Przez pół roku nie odważył się na nic poza „dzień dobry” i „do widzenia”. Siedemdziesiąt jeden lat, a tchórzył jak chłopiec. Wmawiał sobie, że to niedorzeczne, że w jego wieku, że ona pewnie i tak. Każdy czwartek wracał do domu, wściekły na własną nieśmiałość.

Aż wnuk sąsiada, który czasem pomagał mu przy komputerze, rzucił mimochodem: — Panie Janku, a co pan ma do stracenia? Najwyżej powie „nie”. A jak pan nie spróbuje, to i tak pan przegra, tylko ciszej.

Słowa zostały z nim na cały tydzień. W następny czwartek, gdy klub się rozchodził, Jan został. Ręce miał spocone jak nigdy. — Pani Krystyno — zaczął, i głos mu zadrżał. — Czy mógłbym panią zaprosić na kawę? Tak zwyczajnie. Poza biblioteką.

Krystyna spojrzała na niego znad okularów. Przez sekundę, która trwała wiek, Jan żałował każdego słowa. A potem ona się uśmiechnęła — tym samym śmiechem, dla którego tu przychodził. — Wie pan, że czekałam na to od trzech miesięcy? Już myślałam, że będę musiała sama zaprosić pana.

Poszli do cukierni obok. Jan, który całe życie unikał takich chwil, nagle mówił i mówił — o lesie, o książkach, o matce, o samotności, której nazwać nie umiał. Krystyna słuchała tak, jak słucha się kogoś, kogo się długo szukało.

Wracając do domu tego wieczoru, Jan przystanął pod kwitnącą wiśnią na swojej ulicy. Pomyślał, że to absurd — pierwsza randka w życiu, w wieku, w którym inni mają wnuki na studiach. A potem pomyślał, że wiosna przychodzi, kiedy chce, nawet bardzo późno. I że lepiej późno niż nigdy nie odważyć się zapytać.

Ta historia jest fikcyjna, a postacie zostały wymyślone. Ma przypomnieć, że na pierwszy krok — i na pierwszą bliskość — nigdy nie jest za późno.